'001' Inleiding Colfgeschiedenis

Colf is een stok-en-balspel gespeeld tussen twee spelers of teams van spelers dat waarschijnlijk in de twaalfde is geëvolueerd vanuit het Vlaamse Sollen met een Colve. Doel van het spel was om de bal met een colfstok in zo min mogelijk slagen van een bepaald doel te spelen. Dat kon een deur, boom, een steen zijn. Wanneer er niets voorhanden was, werd ook wel een kuiltje in de grond gebruikt, waarin een stok werd gestoken om het van een afstand beter te zien. Een slag kon wel 100 roeden ver zijn, een afstand van ongeveer 377 meter. Tijdens de koude winters van de Kleine IJstijd (eind zestiende, begin zeventiende eeuw) verplaatste het spel zich naar het bevroren water. 

In deze website worden zo veel mogelijk historische sporen verzameld die dit spel heeft nagelaten. Een aardig beeld van deze tak van sport komt bijvoorbeeld naar voren uit de uitgevaardigde keuren (verboden) van de stadsbesturen. Reeds in 1480 verbood het Amsterdamse stadsbestuur Colf in de Nes, samen met het kaatsen, kloten en andere ‘boeverye’. In de stad Utrecht werd in 1587 een resolutie uitgevaardigd waarbij het verboden wordt om tijdens de predikatie te colven, vanwege het ‘razen en tieren’ waarmee dit gepaard ging. Het Amsterdamse stadsbestuur verbood het colfspel in de hele stad in 1617. Het verbod werd tot en met 1686 nog tien keer herhaald. In 1651 motiveerde het bestuur een verbod op het spel rond de Beurs met de klacht dat de spelers de straten in beslag namen en dat ‘goede luyden beseert, glaesen uytgesmeten, quetsingen comen te ontstaen, slick ende vuylnis met haere colven tegens de huysen te smyten’. Op de vele wintertaferelen van Hollandse meesters is het colfspel op het ijs nader te onderzoeken. In deze website onder meer ettelijke werken van de bekende Hendrick Avercamp (1585-1634).

Meld je aan voor de nieuwsbrief van golfgeschiedenis.nl en de Commissie Erfgoed. Klik hier, verstuur je mail en je bent aangemeld