Waar komen nieuwe banen? - 1989
Herkomst: maandblad Golf - 1989
Club: Oegstgeester GC
Lees volledige artikel
Club: Oegstgeester GC
Golfclub Bois-le-Duc (1996)
Geschiedenis:
Golfclub Bois-le-Duc en Golf Parc De Pettelaar zijn voortgekomen uit de sterke groei van de golfsport in Noord-Brabant aan het einde van de jaren tachtig en in de jaren negentig. In deze periode ontstond in de regio ’s-Hertogenbosch een duidelijke behoefte aan extra speelcapaciteit, mede door de lange wachtlijsten bij bestaande clubs. Al in 1989 verschenen de eerste plannen voor een golfvoorziening op en rond landgoed De Pettelaer in Sint-Michielsgestel, waarmee werd ingespeeld op deze ontwikkeling.
De daadwerkelijke realisatie kwam in 1994 met de opening van een drivingrange aan de zuidrand van ’s-Hertogenbosch, nabij het Provinciehuis. Deze voorziening vormde de basis voor Golf Parc De Pettelaar. Initiatiefnemer zag de grote belangstelling als aanleiding om het project uit te breiden met een volwaardige baan. Binnen enkele jaren groeide de locatie uit tot een drukbezocht oefen- en speelcentrum, met honderden vaste gebruikers en sponsoren.
In 1996 kreeg Golfclub Bois-le-Duc de status van geassocieerd lid bij de Nederlandse Golf Federatie. De club speelde op De Pettelaar, waar toen een compacte 9-holes par-3 baan beschikbaar was, aangevuld met uitgebreide oefenfaciliteiten. Rond 1999 werd de baan verder ontwikkeld tot een combinatie van par-3- en par-4-holes, waardoor het speltechnische niveau en de aantrekkingskracht toenamen. In 2000 werd officiële handicapregistratie ingevoerd, waarmee de club zich definitief binnen het georganiseerde golf plaatste.
Ook de exploitatie kende meerdere fasen. Rond de eeuwwisseling kwam het complex in handen van een nieuwe ondernemer, gevolgd door een periode waarin een voormalig clubvoorzitter de exploitatie overnam. Later werd het beheer opnieuw verbonden met de oorspronkelijke initiatiefnemers.
Tegenwoordig staat De Pettelaar bekend als een compacte maar uitdagende 9-holes par-3/4 baan met waterpartijen, hoogteverschillen en uitzicht op de Bossche skyline. Samen vormen baan en club een voorbeeld van succesvolle regionale golfontwikkeling, waarin laagdrempeligheid, continuïteit en sportieve kwaliteit centraal staan.
Zie ook:
https://www.pettelaar-golf.nl/
Voorzitters:
| Periode | Naam |
| 1998-2003 | M.J.G.M. (Rien) Schakenraad |
| 2005 | K. van Kalkeren |
Golfbaan:
| Periode | Holes | Architect | Locatie |
| 1995-heden | 9 (par-3/-4; Golf Parc Pettelaar) | Eschauzier & Thate | 's-Hertogenbosch |
Ontwikkeling ledenaantal:
| Jaar | Aantal |
| 1997 | 321 |
| 2000 | 530 |
| 2005 | 673 |
| 2010 | 738 |
| 2015 | 1.143 |
| 2020 | 959 |
Professionals:
| Periode | Naam | Functie |
Publicaties/foto's:
Het succes van André Jeurissen - 2000
Herkomst: Golfjournaal - 2000
Personen: A. Jeurissen
Lees volledige artikel
Personen: A. Jeurissen
'Ik heb geen par-5, ik wil geen par-5', Brabants Dagblad - 2008
Herkomst: Brabant Dagblad
Club/Baan: Golf Parc Pettelaar
Transcript:
Zijn golfbaan is klein, want van par-3 formaat, hijzelf is een reus van een man, wel met blonde zomerlokken en vriendelijke ogen. Rien Schakenraad is 2 meter 3 in de hoogte en 100 kilo in gewicht. Dat zou je niet zeggen, hij ziet er bijkans schraaltjes uit met die lengte...
Schakenraad is in niets een doorsnee man. Vijf jaar geleden gooide hij het leven drastisch om. Hij nam ontslag bij de universiteit in Delft waar hij een mooie job had en hij begon Golfparc De Pettelaar in Den Bosch-Zuid te exploiteren. Dat ging goed. Met zijn eigen golfspel ging het nog beter, hij zakte vorig jaar in drie maanden tijd van 11,5 naar handicap 4.0, een schitterende prestatie, zeker voor een man van zijn leeftijd. „Ineens, na anderhalf jaar training, vielen de kwartjes”, zegt hij. Ja, zo gaat het.
Hoe ben je begonnen? „In Sint-Michielsgestel woonde ik vroeger naast Martien Groenendaal. Die was caddy op De Dommel, werkte doordeweeks in Schijndel bij de Sok. Getalenteerde speler ook. Daarom stuurde Jan van Lanschot hem naar Engeland voor een opleiding tot golfleraar. Ik mocht hem later assisteren, balletjes verzamelen, balletjes beschilderen. Ik was elf. En ik werd ook caddy op de Dommel. Op zondagmorgen kregen de caddies van Martien een uurtje les. Zo heb ik het geleerd.”
Nu ben je dus op je hoogtepunt, met handicap 4. Nu wordt het minder. „Nee hoor! Ik ben ambitieus. Volgend jaar mei word ik 55 en mag ik met de senioren gaan spelen. Ik wil proberen competitief mee te doen. Beter een goede amateur dan een slechte prof. Pas geleden heb ik nog met Vic Swane (al tientallen jaren de beste amateurgolfspeler van Den Bosch en heel Nederland) gespeeld en die kan ik dan heel behoorlijk bijhouden. Vic wordt net uitgezonden naar het EK. Dat lijkt me ook wel wat. Ik heb via internet uitgevogeld hoe je op het Brits Open terecht kunt komen, met Greg Norman. Dat zou ik wel willen, haha.”
Iedereen denkt natuurlijk dat je elke dag op de baan staat. „Ja. Ik sla wel elke dag een paar balletjes op de driving range, maar ik speel juist weinig. Maar bij de loodgieter lekt het ook altijd. En mijn vader was elektricien, bij ons thuis waren de lampen ook altijd langer kapot dan bij de buurvrouw.”
Je hebt je leven helemaal omgegooid voor het golf. „Ik werkte in Delft, op een kleine universiteit. Prachtige baan, ik stuurde alle niet-academische zaken aan. Maar wel godsgruwelijk ver weg. Dertien en een half jaar elke dag op en neer naar Delft... Ik ging er achttien jaar geleden solliciteren, om 10 uur ’s morgens, mooie tijd. In Den Dungen zeiden ze: ‘Delft?’ Ik zei: ‘Och, een uurke.’ In Delft zeiden ze: ‘Moet je nu nog helemaal naar Brabant?’ Uurke. Maar in de loop der jaren zat ik elke dag drie en een half uur in de auto. Zinloze uren. Nutteloze uren. Kwart voor zes weg, half acht thuis. Ooit had ik iets gebroken met skiën, moest ik met de trein: netto vier uur. Eerste klasse, moest ik nog staan ook!”
Goed salaris? „Vijfduizend in de maand. Maar wij hebben geen kinderen. Dat is een gemis, maar met 50 ben je daar ook wel overheen. Hoe dan ook is het salaris ook niet alles en kunnen wij ons leven wat anders indelen.”
Je komt nooit iemand tegen die trots vertelt dat hij lid is van De Pettelaar. „Ik kan nergens komen zonder iemand van De Pettelaar tegen te komen.”
Dat is wat anders. „Dat is zo. Ik begrijp ook wel wat je bedoelt. Maar volgens mij bestaat er geen gêne meer om te zeggen dat je lid bent op een par-3 baantje. Vroeger wel. Intussen denk ik dat de leden eerder trots zijn. En terecht: we hebben een nieuw machinepark, afgelopen winter heb ik 100.000 euro geïnvesteerd in drainage, nieuwe bunkers, een herindeling van de holes 5 en 6 en in de greens, want die moeten de mooiste zijn van zuid-Nederland. De mensen zien dat. Prise d’Eau en de Efteling hebben geweldige pretenties, maar hun greens zijn altijd en eeuwig een drama.”
Laten we eerlijk zijn: de meesten bij jou zullen er niet veel van kunnen. „Vergeet niet dat 90 percent van alle golfers een handicap heeft boven de 18. En wij hebben wel tien single handicappers bij de heren. Onze clubkampioen, Douwe Vermeulen, is afgelopen winter naar De Dommel gegaan, meteen in het eerste team opgenomen en nu gepromoveerd. Dat is mooi. Je moet ook niet onderschatten dat het hier nog niet zo gemakkelijk scoren is. We hebben nu drie keer een proftoernooi gehouden. Dat levert een winnaar op die na twee dagen -1 speelt.”
Waarom is jouw baan dan zo populair? „Onder andere omdat je in anderhalf uur een ronde golf kunt spelen. Tachtig procent vindt negen holes genoeg, dat is trouwens op de Haverleij niet anders. De oudjes hebben de conditie niet voor meer, de jonkies de tijd niet. Je ziet dat ook bij de nieuwe, vrije golfer. Vroeger speelde een golfer gemiddeld tien tot twaalf keer per jaar, dat is intussen zeven keer geworden. Kwestie van tijd. Er wordt dan berekend dat er elk jaar 20.000 golfers bij komen, zodat er steeds 20 nieuwe banen nodig zijn. Nee, want 20.000 golfers zijn 140.000 rondjes, dus drie banen.”
Er komen banen bij in Rosmalen, Cromvoirt, Schijndel. „Toen de Haverleij werd geopend, dachten sommigen dat de Pettelaar zou leeglopen. Het ging andersom. Wij hebben nu een wachtlijst van 200 man, bij de Haverleij lopen er elk jaar 70 tot 80 weg, netto. Laten we elkaar geen mietje noemen: hier kun je voor 535 euro het hele jaar spelen, bij de Haverleij ben je 750 euro meer kwijt. En dan kennen ze je na een jaar nog niet.”
Een golfbaan runnen gaat over geld verdienen, zo veel mogelijk mensen de baan in jagen. Daarom moet je op de Haverleij met wildvreemden spelen. Bij jou ook? „Alleen in het weekeinde. Maar dat is Nederland: te veel vraag, te weinig aanbod. Op piekbelasting kun je geen capaciteit bouwen.”
Je zegt: laten we elkaar geen mietje noemen. Goed idee, laten we elkaar geen mietje noemen. Golf spelen hier is geen echt golf. Geen par-5, dus geen afstanden. „Ik heb geen par-5 en ik wil geen par-5. Dit is een leuke baan om te beginnen. We leveren elk jaar 450 tot 500 gvb’ers (Golf Vaardigheids Bewijs), wij zijn een opleidingsinstituut. Natuurlijk speel je het echte golf op St. Andrews. Als je het zo bekijkt heeft golf spelen op de Haverleij niks met golf te maken. St. Andrews, ohlala. Ik ben zó blij dat ik daar ooit heb gespeeld...”
Zijn er bij jou golfverslaafden lid? „Je hebt erbij die hier vijf, zes dagen in de week zijn, ja, die om tien uur hun eerste van drie rondjes lopen en om zes uur naar huis gaan. Ja, die ontvluchten voornamelijk het eigen ik. Ik zou er niet aan moeten denken, elke dag golf spelen.”
Lees volledige artikel
Club/Baan: Golf Parc Pettelaar
Transcript:
Zijn golfbaan is klein, want van par-3 formaat, hijzelf is een reus van een man, wel met blonde zomerlokken en vriendelijke ogen. Rien Schakenraad is 2 meter 3 in de hoogte en 100 kilo in gewicht. Dat zou je niet zeggen, hij ziet er bijkans schraaltjes uit met die lengte...
Schakenraad is in niets een doorsnee man. Vijf jaar geleden gooide hij het leven drastisch om. Hij nam ontslag bij de universiteit in Delft waar hij een mooie job had en hij begon Golfparc De Pettelaar in Den Bosch-Zuid te exploiteren. Dat ging goed. Met zijn eigen golfspel ging het nog beter, hij zakte vorig jaar in drie maanden tijd van 11,5 naar handicap 4.0, een schitterende prestatie, zeker voor een man van zijn leeftijd. „Ineens, na anderhalf jaar training, vielen de kwartjes”, zegt hij. Ja, zo gaat het.
Hoe ben je begonnen? „In Sint-Michielsgestel woonde ik vroeger naast Martien Groenendaal. Die was caddy op De Dommel, werkte doordeweeks in Schijndel bij de Sok. Getalenteerde speler ook. Daarom stuurde Jan van Lanschot hem naar Engeland voor een opleiding tot golfleraar. Ik mocht hem later assisteren, balletjes verzamelen, balletjes beschilderen. Ik was elf. En ik werd ook caddy op de Dommel. Op zondagmorgen kregen de caddies van Martien een uurtje les. Zo heb ik het geleerd.”
Nu ben je dus op je hoogtepunt, met handicap 4. Nu wordt het minder. „Nee hoor! Ik ben ambitieus. Volgend jaar mei word ik 55 en mag ik met de senioren gaan spelen. Ik wil proberen competitief mee te doen. Beter een goede amateur dan een slechte prof. Pas geleden heb ik nog met Vic Swane (al tientallen jaren de beste amateurgolfspeler van Den Bosch en heel Nederland) gespeeld en die kan ik dan heel behoorlijk bijhouden. Vic wordt net uitgezonden naar het EK. Dat lijkt me ook wel wat. Ik heb via internet uitgevogeld hoe je op het Brits Open terecht kunt komen, met Greg Norman. Dat zou ik wel willen, haha.”
Iedereen denkt natuurlijk dat je elke dag op de baan staat. „Ja. Ik sla wel elke dag een paar balletjes op de driving range, maar ik speel juist weinig. Maar bij de loodgieter lekt het ook altijd. En mijn vader was elektricien, bij ons thuis waren de lampen ook altijd langer kapot dan bij de buurvrouw.”
Je hebt je leven helemaal omgegooid voor het golf. „Ik werkte in Delft, op een kleine universiteit. Prachtige baan, ik stuurde alle niet-academische zaken aan. Maar wel godsgruwelijk ver weg. Dertien en een half jaar elke dag op en neer naar Delft... Ik ging er achttien jaar geleden solliciteren, om 10 uur ’s morgens, mooie tijd. In Den Dungen zeiden ze: ‘Delft?’ Ik zei: ‘Och, een uurke.’ In Delft zeiden ze: ‘Moet je nu nog helemaal naar Brabant?’ Uurke. Maar in de loop der jaren zat ik elke dag drie en een half uur in de auto. Zinloze uren. Nutteloze uren. Kwart voor zes weg, half acht thuis. Ooit had ik iets gebroken met skiën, moest ik met de trein: netto vier uur. Eerste klasse, moest ik nog staan ook!”
Goed salaris? „Vijfduizend in de maand. Maar wij hebben geen kinderen. Dat is een gemis, maar met 50 ben je daar ook wel overheen. Hoe dan ook is het salaris ook niet alles en kunnen wij ons leven wat anders indelen.”
Je komt nooit iemand tegen die trots vertelt dat hij lid is van De Pettelaar. „Ik kan nergens komen zonder iemand van De Pettelaar tegen te komen.”
Dat is wat anders. „Dat is zo. Ik begrijp ook wel wat je bedoelt. Maar volgens mij bestaat er geen gêne meer om te zeggen dat je lid bent op een par-3 baantje. Vroeger wel. Intussen denk ik dat de leden eerder trots zijn. En terecht: we hebben een nieuw machinepark, afgelopen winter heb ik 100.000 euro geïnvesteerd in drainage, nieuwe bunkers, een herindeling van de holes 5 en 6 en in de greens, want die moeten de mooiste zijn van zuid-Nederland. De mensen zien dat. Prise d’Eau en de Efteling hebben geweldige pretenties, maar hun greens zijn altijd en eeuwig een drama.”
Laten we eerlijk zijn: de meesten bij jou zullen er niet veel van kunnen. „Vergeet niet dat 90 percent van alle golfers een handicap heeft boven de 18. En wij hebben wel tien single handicappers bij de heren. Onze clubkampioen, Douwe Vermeulen, is afgelopen winter naar De Dommel gegaan, meteen in het eerste team opgenomen en nu gepromoveerd. Dat is mooi. Je moet ook niet onderschatten dat het hier nog niet zo gemakkelijk scoren is. We hebben nu drie keer een proftoernooi gehouden. Dat levert een winnaar op die na twee dagen -1 speelt.”
Waarom is jouw baan dan zo populair? „Onder andere omdat je in anderhalf uur een ronde golf kunt spelen. Tachtig procent vindt negen holes genoeg, dat is trouwens op de Haverleij niet anders. De oudjes hebben de conditie niet voor meer, de jonkies de tijd niet. Je ziet dat ook bij de nieuwe, vrije golfer. Vroeger speelde een golfer gemiddeld tien tot twaalf keer per jaar, dat is intussen zeven keer geworden. Kwestie van tijd. Er wordt dan berekend dat er elk jaar 20.000 golfers bij komen, zodat er steeds 20 nieuwe banen nodig zijn. Nee, want 20.000 golfers zijn 140.000 rondjes, dus drie banen.”
Er komen banen bij in Rosmalen, Cromvoirt, Schijndel. „Toen de Haverleij werd geopend, dachten sommigen dat de Pettelaar zou leeglopen. Het ging andersom. Wij hebben nu een wachtlijst van 200 man, bij de Haverleij lopen er elk jaar 70 tot 80 weg, netto. Laten we elkaar geen mietje noemen: hier kun je voor 535 euro het hele jaar spelen, bij de Haverleij ben je 750 euro meer kwijt. En dan kennen ze je na een jaar nog niet.”
Een golfbaan runnen gaat over geld verdienen, zo veel mogelijk mensen de baan in jagen. Daarom moet je op de Haverleij met wildvreemden spelen. Bij jou ook? „Alleen in het weekeinde. Maar dat is Nederland: te veel vraag, te weinig aanbod. Op piekbelasting kun je geen capaciteit bouwen.”
Je zegt: laten we elkaar geen mietje noemen. Goed idee, laten we elkaar geen mietje noemen. Golf spelen hier is geen echt golf. Geen par-5, dus geen afstanden. „Ik heb geen par-5 en ik wil geen par-5. Dit is een leuke baan om te beginnen. We leveren elk jaar 450 tot 500 gvb’ers (Golf Vaardigheids Bewijs), wij zijn een opleidingsinstituut. Natuurlijk speel je het echte golf op St. Andrews. Als je het zo bekijkt heeft golf spelen op de Haverleij niks met golf te maken. St. Andrews, ohlala. Ik ben zó blij dat ik daar ooit heb gespeeld...”
Zijn er bij jou golfverslaafden lid? „Je hebt erbij die hier vijf, zes dagen in de week zijn, ja, die om tien uur hun eerste van drie rondjes lopen en om zes uur naar huis gaan. Ja, die ontvluchten voornamelijk het eigen ik. Ik zou er niet aan moeten denken, elke dag golf spelen.”